تو بودی. من بودم. و برف بود. زمستان بود. و من بودم ، در آستانه فصلی سرد تر. 

سلام. به نظر میاد که در حدود ۲ ماه ناقابل هیچ مطلبی ننوشتم و این باعث کلی اظهار ندامت برای منه! در این ۲ ماه اتفاقاتی افتاده که قابل نوشتن باشن ولی خب فعلا ترجیح میدم چیزی نگم.

داشتم خط سوم رو نگاه می کردم و به چشمم خورد که قول دادم مطالبی در مورد نوشتن بنویسم. قضیه از این قراره که یادم میاد از قول یه فیلسوف که اسمش یادم نیست خونده ام که " تفکر ، آن هنگام که از ساحت اندیشه بر زبان جاری می شود مقداری از خلوصش را از دست می دهد و آن هنگام که به نوشته در می آید مقدار بسیار زیادتری از محتوای خود را از دست می دهد." می خوام بگم که با وجود این قضیه من طور دیگه ای به نوشتن نگاه می کنم. تا حالا خیلی واسم پیش اومده که هوس نوشتن کنم (و فکر می کنم واسه خیلی ها پیش میاد ) درست همونطوری که مثلا هوس لواشک می کنم. دیدین آدم وقتی هوس لواشک می کنه آب دهنش راه میفته و تا این لواشک لعنتی رو نخوره راحت نمیشینه؟ برای من نوشتن یه همچین حالتی داره. در بی پناهی نوشته ام که با یک عالمه خستگی دارم می نویسم. حالا علتش رو گفتم. در تکمیل مطلب یه شعر از مرحوم فریدون مشیری یادم مونده که می نویسم. اسم شعر دست  و فقط ۲ جملش رو می نویسم .  شرف دست همین بس که نوشتن با اوست / خوشترین مایه دلبستگی من با اوست .....   زیاد بوده مواقعی که بی هیچ دلیلی و بی هیچ ارتباط مطالب به یکدیگر نوشتم و بسیار پیش اومده در حالتی نوشتم که مطمئن بودم بعدا نمی تونم نوشته هامو بخونم مثلا توی ماشین ولی با این وجود نوشتم و اتفاقا همین کاغذهای سیاه شده بعدها تبدیل به خاطرات بسیار خوبی شدن.

خلاصه این که با این چیزهایی که اینجا نوشتم هم تا حدودی می خوام انگیزه خودمو از نوشتن بگم و هم هدف از راه اندازی خط سوم. 

منتظرم باشین.