در اين وطن تنها مرگ را به مساوات تقسيم می کنند.

 «گاهگاهی دلم از دست همه می گيرد        

             با تو آنگاه سخن می گويم

                                چشم تو باغ من است             

                                            باز هم می رويم.       

 گاهگاهی دلم از دست خدا می گيرد        

            و نماز سخنم را به تو رو می سازم        

                                           ساده تر می بازم.                   

 گاهگاهی دلم از دست خودم می گيرد

                                آب را می پاشم               

                                    آينه را می شکنم                    

                           در تو گم می شود ايمان تنم.        

         وای

             گاهی       

                  دلم از          

                       دست تو هم

                           می گيرد.         

                   وای گاهی ...   »     

                                                                       پيمان کيهان فر

  روز اول خدا خود را آفريد.

 روز دوم تو را

 و روز سوم من را.

 روز چهارم من عاشق تو شدم.    

 روز پنجم من عاشق خدا شدم.

 روز ششم تو عاشق خدا شدی.

 روز هفتم خدا نخستين کلمه را آفريد.

 روز هشتم به تو گفتم: دوستت دارم.

 و روز بعد اين کلام را به خدا گفتم.

 روز بعد خدا به من گفت: دوستت دارم.   

                                 و روز بعد من زمين را آفريدم.       

 روزی ديگر خدا به تو گفت: دوستت دارم.   

                                     و تو هيچ نيافريدی.      

                                               و من درخت را آفريدم.        

 و روز ها از پی هم می گذشتند.

 و خدا ديگر هيچ نيافريد.        

                 و من آفريدم؛   

                 برای تو        

                 و نه برای خدا.                    

 و تو هيچگاه هيچ نيافريدی.         

 و من همچنان عاشقت ماندم.

 و آن کلام نخستين را در گوشَت زمزمه می کردم.     

 و تو هيچگاه هيچ نگفتی؛              

                                  حتی يک کلام            

                                                        حتی همان نخستين کلام. 

 زمين را من آفريدم.

 آسمان را

 و کهکشان ها را

 ستاره را

 و ماه را

 خورشيد را  

               که می سوزاند

                                  همچون نگاهت      

 و ماه را    

              که روشن است    

                                  همچون نگاهت            

 و ستاره را          

              که دور است         

                                  همچون نگاهت               

 و آسمان را     

              که بی انتهاست          

                                  همچون نگاهت            

 و زمين را             

              که استوار است               

                                  همچون نگاهت       

 آری همه را من آفريده ام         

      همه را                       

 و خدا را

 خدا را من آفريده ام.    

 خدا را من آفريدم.  

            می پرسی چگونه؟                     

                                   تنها با نگاهی                

                                                       نگاهم به نگاهت.                  

                                                                                    تهران ۱/۹/۱۳۸۴

 قلبم می لرزد. قلبم می لرزد. سخت می ترسم. به فکر فرو می روم. نکند ...  به ياد «الف»    می افتم: نکنه دوباره زنگ زده بگه من ازش کوچيکترم و من خونه نبودم... نه بابا. اولا که اون شماره موبايلمو داره؛ ديگه هم زنگ نمی زنه. تازه, اون الان با يکی 16 سال بزرگتر از خودش  می پره.!!

 قلبم می لرزد. قلبم می لرزد. سخت می ترسم. به فکر فرو می روم. نکند ...  به ياد پدرم       می افتم: نکنه بابا حالش بدتر شده.آخه بابا مريضه؛ نفسش خيلی سنگين شده. پاهاش درد       می کنه. چشماش کم سو شده.روزگار کمرشو شکسته؛ روزگار غريبيست مادرم.  نه بابا. اگه بابا طوريش شده باشه حتما به من زنگ می زنن. مامان شماره موبايلمو از حفظه. تازه, از قديم گفتن خبرهای بد زود به آدم می رسه.

 قلبم می لرزد. قلبم می لرزد. سخت می ترسم. به فکر فرو می روم. نکند ... به ياد پايان نامه ام  می افتم: نکنه دانشگاه با موضوع پايان نامه ام موافقت نکرده. بعد از اين همه مدت تازه بايد شروع کنم به انتخاب سوژه برای دفاع. به هزار مصيبت اين موضوع رو پيدا کردم. نه بابا. اولا که آموزش شماره موبايلمو داره و اگه اتفاقی افتاده باشه بهم خبر ميده. تازه, بچه ها هم هستن؛ اونا هم شماره مو دارن.

 قلبم می لرزد. قلبم می لرزد. سخت می ترسم. به فکر فرو می روم. نکند ... اَاَاَاَه. گور پدر تکنولوژی. باز اين گوشی موبايل رو گذاشتم رو وبره تو جيب پيراهنم.!!