وطن بازي. با اين بازي در وبلاگ رویا بیژنی عزيز آشنا شدم. به نظرم بازي جالبي آمد. گفتم من هم بازي. خواستم بازي را شروع كنم ... طرف مقابلم شخصي بود به اسم وطن. تا حال جرأت بازي با چنين همبازي­اي را نكرده بودم. به خود لرزيدم. گفتم عجبا كه وطن هم بازيچه­اي شده برايمان؛ يكي از سر شوخي با او بازي مي­كند و يكي از سر درد، يكي از سر فقر و ديگري از سر طمع. و ديدم وطنم چيز زيادي برايش باقي نمانده كه بشود با آن بازي كرد؛ حتي آبرويش هم ته كشيده. وطنم شده شير بي يال و دم و اِشكَم­ي كه هركه از راه رسيده تكه­اي از آن را به يغما برده و اگر هم نبرده، ما ايرانيان مهمان­نواز دست و دلباز، تحفه­اي ارمغانش داده­ايم: يكي را هند و ديگري را قفقاز؛ يكي را بحرين و ديگري را تركمنستان؛ يكي را خليج و ديگري را درياچه؛ و حتي به دشت و كوه هم رحم نكرده­ايم: آرارات و دجله. و مي­بينم كه اين بازي را بزرگان قوممان بسيار خوب بلد بودند و هستند: وقتي خواستيم بر خود بباليم كه وطنمان را مال خود كرديم، از دولتيِ سرِ برادر بزرگ ديديم كه از خون جوانان وطنمان بر دامن زاگرس ، البرز، سبلان و وازنا لاله­ها دميد و اين خون هنوز خشك نشده بود كه برادران و خواهرانم را با بانگ الله اكبر سر بريدند و قربانيان را تقديم خدايانشان كردند و ديديم كه خون وطن را قطره قطره مكيدند و بشكه بشكه به اسم نفت فروختند تا از پول آن چماق بخرند براي كتك­زدن مادرانمان. آه كه اگر وطن اين است همه مي توانند با آن بازي كنند.

وطنم گربه­اي نيست نشسته در قلب آسيا. وطن من هم­اكنون زنداني است در جاي­جاي محدوده­اي جغرافيايي به نام ايران. وطنم را هم­اكنون به جرم نوشتن، اعدام مي­كنند و سنگسار.

هيچ وقت دلم نخواسته مطلبي سياسي بنويسم و پيشتر هم اين را گفته بودم اما چه كنم كه اين روزها نمي­شود چيزي نوشت كه بوي سياست ندهد آن هم درباره موضوعي به نام وطن. و وطن­بازي به نظرم واژه بسيار خوب و مناسبي است؛ وطن اگر اين باشد همه با آن بازي مي­كنند.

اگر وطن اين باشد...

عشق را فراموش کن

می خواهم هلاک شوم

در گیسوان زردت

                                         ریچارد براتیگان 

پی نوشت: تاثیر محیط در شعر در قطعه بالا کاملا نمایان است چون اگر

 من نویسنده شعر بالا بودم مطمئنا از گیسوان سیاه سخن می گفتم!!!