در راستاي اين كه ما تصميم گرفته ايم از اين پس بيشتر بنويسيم و تا آنجا برويم

كه هيچ كس را ياراي عرض اندام در برابر ما نباشد و ايادي استكبار جهاني هم

حساب كار دستشان بيايد كه دنيا دست كيست و ديگر كسي از ما گلايه نكند

كه چرا هنوز تصميم نگرفته ايم با ستاره ها و هگل چه كنيم، برنامه ريخته ايم

براي ايام آينده كه از فرداي روزي كه تعداد خواننده ها و كامنت هاي اين نوشته

به رقم هفده برسد، ما نيز به همان تعداد روز پشت سر هم خواهيم نوشت تا

 روزي كه دوباره تعداد كامنت هايمان يك رقمي شود.!! حالا اين كه ما براي چه كس

 يا كساني مي نويسيم و اين كه چرا چنين تصميمي اتخاذ فرموده ايم بماند براي

بعد كه مطمئنا خواهيم گفت. بنابراين از آحاد ملت شهيدپرور و رعاياي ممالك

محروسه تقاضا مي فرماييم كامنت بگذايد.!!

لارا فابيان با نان و پنير،

سيگار فروردين با توتون كاپيتان بلك براي پيپ،

مولوي با ژاك پرور؛

شهرام ناظري با اندي،

ايران با كانادا،

پيراهن سبز با پيژامه قرمز،

حجم با زمان ...

هرچه مي كنم باهم جور در نمي آيند؛

لعنت به هگل

با آن ديالكتيك مسخره اش.

 تمامی دوستت دارم هایت را
در کنار تمامی دوستت دارم هایم
(که نگفتمشان)
روی صفحه آخر تقویمم
نوشتم.
زمان، عاشق تو شد
و من

عاشق تمامی حرف های عاشقانه ای که
هیچگاه
بر زبان جاری نمی شوند.

 پی نوشت: با سپاس از مینو که پست آخرش الهام بخش این نوشته بود.