ای مفتی شهر از تو بیدارتریم

 با این همه مستی ز تو هشیارتریم

 تو خون کسان نوشی و ما خون رزان

 انصاف بده کدام خونخوارتریم؟

                                        خیام

 اولین کسی که هر روز صبح می بینمش، نگبان کارگاهمان است. مردی است پنجاه و چند ساله از اهالی روستای نزدیک کارگاه. اکثرا خنده به لب دارد و بحث مورد علاقه همیشگی اش هم این است    که بداند من چرا تا حالا ازدواج نکرده ام! صبح ها اگر از جای دیگری حالم گرفته نشود دیدن این نگهبان لطفی دارد برای خودش. آدمی است ساده و صمیمی که بلند بلند می خندد و شکم گنده اش را وقت خنده می گیرد و وقتی اسم کسی را می برد یاد برنامه مجید دلبندم می افتم چون تقریبا بیشتر اسامی را به سلیقه خودش تلفظ می کند.! دو هفته قبل بود حدودا که سر صحبتش باز شده بود و وقتی از صرافت ازدواج من افتاد ازم پرسید: مهندس به کی رای دادی؟ گفتم تو به کی رای دادی؟ گفت: احمدی نجات! (منظورش نژاد بود). گفتم من هم به کروبی. گفت به ملا چرا رای دادی؟ اون که حرف نمی تونه بزنه. آدم نمی فهمه چی میگه. (البته باید این را بگویم که این نگهبان ما اصلا فارسی نمی داند!) گفتم تو چرا به احمدی نژاد رای دادی؟ گفت احمدی نجات خیلی مَرده. (به ترکی:کیشی ده) گفتم چطور مگه؟ بقیه چی ندارن که مرد نیستن؟!! گفت: احمدی نجات آدم خوبیه حقوق بازنشستگیمون رو زیاد کرده. آقای فلانی هم می گفت اگه احمدی نجات رییس جمهور بشه باز هم زیاد می کنه حقوق ها رو. گفتم: همین؟ گفت: آره دیگه. خیلی مرَده.

و من داشتم فکر می کردم به تمام سیستم های اقتصادی و حکومتی دنیا که ببینم با چه سیستمی می شود این طرز فکر را عوض کرد و آخر سر به این نتیجه رسیدم که حکومتمردان ما بسیار درست رفتار کرده اند در مورد ما مردم. که اگر جیب کسی را خالی کنی مغزش خودبخود خالی خواهد شد. و از آن روز است که هی فکر می کنم اگر فقیر نبودیم...اگر بی سواد نبودیم...اگر آزاد بودیم پاسخ چرا ها را بدانیم و اگر و اگر و اگر ...

این نوشته مربوط به یک هفته قبل است، یکشنبه بیست و چهار خرداد. در طول این یک هفته آنچنان ذهنم درگیر اتفاقات این روزها بود که نای تایپ نداشتم ولی چهره در خون نشسته ندا شرمگینم کرد؛ شرمگین آن نگاهم که بی گناه تر از همه ما به آسمان خیره ماند شاید چشم انتظار بارانی بود تا ببارد بلکه باران بتواند این همه نامردی و بی وجدانی را از خاک این دیار بشوید. دریغا که آسمان، تنها و تنها چشم بر زمین دوخته و بر چهره ندا هایمان می خندد با دندان هایی زرد.

یکشنبه اولین روزی بود که از شنیدن تصنیف «ای ایران» و حتی «سرای امید» چندشم می شد. حالت تهوع داشتم از اینکه واژگان مرز پرگهر یکریز و مدام از بلندگوهایی که در یک شب در سراسر شهر نصب شده بودند، در گوشم فرو می شدند. به یاد ندارم روزگاری از این پست تر که بر ما و سرزمین ما گذشته باشد. حتی مغول ها را باشرف تر از اینان یافتم، چرا که مغول ها اگر هم بدانسان خون ایرانیان را ریختند، بیگانگانی بودند که غریبه با خود را می کشتند و حال ایرانی به دست ایرانی (اگر بتوان نام ایرانی بر آنها نهاد) به خاک می افتد.

کسانی که تبریز را می شناسند می دانند فاصله فلکه دانشگاه تا چهارراه آبرسان به دویست متر هم
نمی رسد. یکشنبه هفته قبل در فلکه دانشگاه می زدند و می بردند و خون می ریختند و کمی این سو تر در چهارراه آبرسان هلهله می کردند از شنیدن یاوه گویی های رییس جمهور منتخبشان که سرمست از غرور و دروغ هایش به همه ما می خندید با آن نیشخند کریهش. و من برای اول بار ترسیدم. نه اینکه فکر کنید از دیدن هیبت های پلیدشان یا از درد کتک خوردن...نه. ترسم از وجود آدمیزاد بود. از دیدن آن هایی ترسیدم که هنوز پشت لبشان سبز نشده چماق به دست گرفته بودند و چشم می گرداندند در میان مردم، همچون گرگ که مشتاق دریدن باشد و مشتاق خون ریختن.

ولی امروز دیگر نمی ترسم. اصلا نمی ترسم. امروز فقط شرمسارم. شرمسار آن نگاهم که به دور خیره ماند و خون چشمانش را دربرگرفت. شرمسار اویم که ندانست به چه جرمی کشته شد و چرا گلوله جهل او را نشانه رفت. ندا را می گویم. ندا ها را می گویم. کاش خدایگان از خواب بیدار شوند پیش از آنکه

ندا های بیشتری در سکوت خاموش شوند.